कधी कधी काही कथा या फक्त कथा नसतात…
त्या अनुभव असतात.
त्या जाणिवा असतात.
त्या एका अशा दुनियेचं दार असतात,
जिथे वास्तव आणि कल्पना यांची सीमा विरघळते…
तर चला मित्रांनो…
आज तुमच्यासाठी घेऊन आलो आहे एक खास कथा…
ज्यात रहस्य आहे…
रोमांच आहे…
आणि एक अद्भुत प्रवास आहे…
जी तुम्हाला हळूहळू एका वेगळ्याच दुनियेत घेऊन जाईल…
तर चला मग… 🌫️✨
सह्याद्रीच्या कुशीत एक छोटंसं गाव होतं —
शांत… निरागस… जणू काळाने विसरलेलं.
त्या गावात वेद नावाचा मुलगा राहत होता.
वेद थोडासा वेगळाच.
इतर मुलं खेळण्यात रमायची,
पण वेदला जंगल, टेकड्या, जुने भग्नवाडे,
 |
| धुक्यात लपलेलं दार… आणि एका अद्भुत प्रवासाची सुरुवात… |
आणि गूढ जागा यांचं आकर्षण होतं.
त्याला नेहमी वाटायचं —
“या जगात दिसतं त्यापेक्षा खूप काही लपलेलं आहे…”
एक अनोखा दिवस
एके दिवशी सकाळी, गावावर विचित्र धुकं पसरलं होतं.
हे साधं धुकं नव्हतं.
ते दाट होतं.
पांढरं होतं.
आणि थोडंसं… चमकत होतं.
जंगलाच्या दिशेने ते धुकं जास्त गडद दिसत होतं.
वेदच्या मनात कुतूहल जागं झालं.
“आज काहीतरी वेगळं आहे…”
तो हळूच जंगलाच्या दिशेने निघाला.
जंगलात शिरताच वातावरण बदललं.
पक्ष्यांचे आवाज शांत झाले.
वारा थांबला.
सगळीकडे फक्त धुकं…
अचानक…
धुक्यात काहीतरी चमकलं.
जणू हवेत एक वर्तुळ तयार झालं होतं.
धुक्याचं दार.
ते हलकेच फिरत होतं.
वेदचा श्वास अडकला.
भीती होती…
पण त्याहून मोठं होतं आकर्षण.
तो पुढे गेला.
हात पुढे केला.
आणि…
क्षणात सगळं बदललं.
धुकं विरलं.
वेद एका पूर्ण वेगळ्या जागी उभा होता.
आकाश जांभळं.
झाडं चांदीसारखी चमकणारी.
हवा मंद, सुगंधित.
जमिनीवर प्रकाशाच्या रेषा वाहत होत्या.
“हे… कुठे आहे मी?”
“तू इथे कसा आलास?”
वेदने वळून पाहिलं.
त्याच्या समोर एक मुलगी उभी होती.
तिचे डोळे खोल, निळे.
केस जणू प्रकाशाच्या धाग्यांनी विणलेले.
ती साधी नव्हती.
ती त्या जगाची होती.
“मी… मला माहित नाही. धुक्यातून आलो.”
ती हलकेच हसली.
“मग तू निवडलेला आहेस.”
 |
| भीतीपेक्षा जास्त शक्तिशाली होती त्याची जिज्ञासा… |
ती त्याला एका प्राचीन संरचनेकडे घेऊन गेली.
ते मंदिरासारखं होतं…
पण जिवंत वाटत होतं.
भिंती हलकेच धडधडत होत्या.
मध्यभागी एक प्रकाशमान गोळा.
“हा खजिना आहे,” ती म्हणाली.
वेद गोंधळला.
“पण हे सोने नाही… हिरे नाही…”
ती गंभीर झाली.
“कारण हा खजिना आहे इच्छांचा.”
“ज्याला खरंच काही हवं असतं…
ज्याच्या मनात खऱ्या अर्थाने शोध असतो…
फक्त त्यालाच हे दार दिसतं.”
“तू काय शोधतोस, वेद?”
तो शांत झाला.
“मला… मला जाणून घ्यायचं आहे.”
“काय?”
“या जगाच्या पलीकडे काय आहे…”
ती हलकेच स्मितली.
“म्हणूनच तू इथे आहेस.”
“स्पर्श कर.”
वेदने हात पुढे केला.
प्रकाशाने त्याला वेढलं.
क्षणात…
त्याच्या डोळ्यांसमोर असंख्य दृश्यं उमटली.
भूतकाळ.
भविष्य.
अनंत जग.
वेदने विश्व पाहिलं.
प्रकाश शांत झाला.
“हे सगळं… खरं आहे?”
ती म्हणाली,
“जग एकच नाही.”
 |
| काही खजिने सोने नसतात… ते सत्य असतात… |
“तुला परत जावं लागेल.”
“मी पुन्हा येऊ शकतो?”
ती हलकेच म्हणाली —
“जर तुझा शोध कधी संपला नाही…”
क्षणात…
वेद पुन्हा जंगलात उभा होता.
साधं धुकं.
साधं जंगल.
पण वेद आता तसाच नव्हता.
काही खजिने हे सोने–नाण्यांचे नसतात…
ते असतात शोधाचे.
ते असतात जाणिवांचे.
ते असतात त्या धुक्याच्या पलीकडच्या सत्याचे…
कदाचित…
आपण सगळेच आयुष्यात एखादं दार शोधत असतो…
जे उघडलं की जग बदलून जातं…
कारण खजिना बाहेर नसतो…
तो आपल्या शोधात दडलेला असतो… 🌫️✨
.webp "ये पैरों के निशान किसके थे?")
