सात महालांचे रहस्य

 

जंगलाच्या आत लपलेला तो किल्ला… जिथे कोणी सहज जात नाही

सह्याद्रीच्या पश्चिम घाटात, मुख्य रस्त्यापासून खूप आत, दाट जंगलांनी झाकलेल्या डोंगररांगांमध्ये एक जागा आहे जिथे लोक जाणं टाळतात.

नकाशावर त्या ठिकाणाचं नाव आहे… पण आसपासच्या गावात कोणी ते नाव घेत नाही.

गावातल्या लोकांसाठी ती फक्त एकच जागा आहे —

सात महालांचा किल्ला.

त्या डोंगराकडे जाणारा रस्ता आहे… पण पूर्ण नाही.

अर्ध्यावर जाऊन रस्ता संपतो.

त्यानंतर पायवाट आहे…

आणि पायवाटही काही ठिकाणी अचानक गायब होते.

जंगल इतकं दाट आहे की दुपारीसुद्धा आत अंधार असतो.

त्या किल्ल्याबद्दल एक गोष्ट सगळे सांगतात —

तिथे कोणी गेलं तर काहीतरी अनुभव येतो.

पण काय येतो… हे कोणी नीट सांगत नाही.

काही म्हणतात आवाज येतात.

काही म्हणतात दरवाजे स्वतः उघडतात.

काही म्हणतात आत गेल्यावर दिशा बदलते.

आणि काही फक्त एवढंच म्हणतात —

तिथे गेल्यावर मन शांत राहत नाही.

• माझी अदृश्य मैत्रीण
  

१

पुण्यातला निलय कुलकर्णी, जुने किल्ले आणि बंद जागांचा अभ्यास करणारा,

एका जुन्या सरकारी कागदपत्रात त्याला त्या किल्ल्याचा उल्लेख सापडला.

कागद फाटलेला होता.

शाई पुसट झाली होती.

पण एक ओळ स्पष्ट वाचता येत होती —

“किल्ल्यात सात वेगवेगळे महाल आहेत.

आत जाणाऱ्याने एकट्याने जावे.”

ही ओळ वाचल्यापासून निलयच्या मनात अस्वस्थता सुरू झाली.

काही दिवस तो ते विसरायचा प्रयत्न करत राहिला.

पण जितका विसरायचा तितकं तेच आठवायचं.

शेवटी एक दिवस तो त्या गावात पोहोचला.

२

गाव छोटं होतं.

मातीची घरं.

शांत रस्ता.

पण वातावरण विचित्र होतं.

लोक बोलत होते… पण हळू आवाजात.

कोणी सरळ डोळ्यात पाहत नव्हतं.

निलयने किल्ल्याबद्दल विचारलं.

पहिल्या माणसाने काहीच उत्तर दिलं नाही.

दुसऱ्याने विषय बदलला.

तिसऱ्याने फक्त डोंगराकडे पाहिलं… आणि निघून गेला.

शेवटी गावाच्या शेवटी बसलेला एक म्हातारा बोलला —

"तू वर जाणार आहेस."

तो प्रश्न नव्हता.

निलय थोडा थांबला.

म्हातारा पुढे म्हणाला —

"जाणारे सगळे जातात…

पण परत येताना तेच राहत नाहीत."

वारा सुटला.

झाडांच्या पानांचा आवाज झाला.

आणि अचानक सगळं पुन्हा शांत.

निलयने मागे वळून पाहिलं.

म्हातारा तिथे नव्हता.

३

दुसऱ्या दिवशी सकाळी तो डोंगर चढायला निघाला.

पहिल्या अर्ध्या तासात काहीच वेगळं वाटलं नाही.

पण जंगलात आत गेल्यावर आवाज कमी झाले.

पक्षी नाहीत.

किडे नाहीत.

वारा नाही.

फक्त पायाखाली मोडणाऱ्या पानांचा आवाज.

काही अंतरावर त्याला पायवाट दोन भागात फुटलेली दिसली.

नकाशात एकच रस्ता होता.

तो थांबला.

दोन्ही वाटा सारख्याच दिसत होत्या.

तो उजवीकडे गेला.

पाच मिनिटांनी त्याला जाणवलं —

तो परत त्याच जागी आला आहे.

पण तो मागे फिरला नव्हता.

त्याच्या पाठीवर थंड घाम आला.

यावेळी तो डावीकडे गेला.

जंगल अजून दाट झालं.

वर आकाश दिसेनासं झालं.

आणि मग…

पहिल्यांदा किल्ला दिसला.

• धुक्याच्या पलीकडचा खजिना
  

४

किल्ला जवळून पाहिल्यावर वेगळाच वाटत होता.

भिंती काळ्या.

जुने दगड.

काही ठिकाणी तडे.

पण तरीही… पडलेला नाही.

जणू कोणी तरी अजूनही त्याची काळजी घेत आहे.

मोठा दरवाजा अर्धा उघडा होता.

वारा नव्हता… तरी दरवाजा हलत होता.

निलय आत गेला.

आत हवा थंड होती.

आणि एक विचित्र वास.

जुन्या लाकडाचा…

ओलसर दगडांचा…

आणि अजून काहीतरी… ओळखता न येणारं.

समोर मोठा हॉल होता.

त्या हॉलमध्ये सात कमानी होत्या.

प्रत्येक कमानीच्या आत एक वेगळा भाग.

भिंतीवर कोरलेलं —

पहिला महाल

दुसरा महाल

तिसरा महाल

चौथा

पाचवा

सहावा

सातवा

निलय काही क्षण तिथेच उभा राहिला.

हवा अचानक जड झाली.

जणू आत गेल्यावर परत फिरता येणार नाही अशी जाणीव.

त्याने टॉर्च चालू केला.

आणि पहिल्या महालात पाऊल टाकलं.

५ — पहिला महाल

आत अंधार होता.

टॉर्चचा प्रकाश भिंतीवर पडत होता.

भिंतीवर ओरखडे होते.

जुन्या… खोल.

जणू नखांनी काढलेले.

तो पुढे गेला.

अचानक त्याला वाटलं कोणी तरी मागे चालतंय.

तो थांबला.

आवाज थांबला.

तो पुन्हा चालला.

पुन्हा आवाज.

हळू.

ओढत चालल्यासारखा.

त्याने मागे पाहिलं.

कोणी नव्हतं.

पण जमिनीवर धूळ हललेली होती.

जणू आत्ताच कुणीतरी चाललं होतं.

समोर दरवाजा दिसला.

तो जवळ गेला.

दरवाजा आपोआप उघडला.

आणि आतून थंड हवा आली.

तो दुसऱ्या महालात गेला.

त्या हॉलमध्ये सात कमानी होत्या… आणि प्रत्येकात एक वेगळं रहस्य

६ — दुसरा महाल

इथे थोडा प्रकाश होता.

वर कुठूनतरी फिकट उजेड येत होता.

भिंतीवर सावल्या पडत होत्या.

निलय चालत होता…

पण सावली उशिरा हलत होती.

तो थांबला.

सावली दोन सेकंद उशिरा थांबली.

त्याच्या छातीत धडधड सुरू झाली.

तो हात हलवला.

सावली हलली नाही.

मग अचानक सावली हलली.

पण त्याच्या उलट दिशेने.

निलय मागे सरकला.

भिंतीवर सावल्या वाढत गेल्या.

एक… दोन… तीन…

आता चार सावल्या होत्या.

तो धावत पुढच्या दरवाज्याकडे गेला.

दरवाजा बंद होण्याआधी तो आत शिरला.

७ — तिसरा महाल

आत शांतता होती.

खूप शांत.

मध्यभागी मोठा आरसा.

जुना.

धूळ भरलेला.

निलय जवळ गेला.

आरशात त्याचा चेहरा दिसला.

थकलेला.

घामाने ओला.

तो अजून जवळ गेला.

आरशातला चेहरा हलला.

पण निलय हलला नव्हता.

त्याच्या पोटात थंड भीती उतरली.

आरशातला निलय हळूच हसला.

मग आरशातला निलय मागे वळला.

आणि चालत निघून गेला.

आरशात आता कोणी नव्हतं.

पण निलय समोर उभा होता.

त्याच्या हातातून टॉर्च जवळजवळ पडला.

मागे दरवाजा आपोआप उघडला.

आत काळोख.

तो हळू हळू पुढे गेला.

८ — चौथा महाल

आत गेल्यावर अचानक आवाज बंद.

टॉर्चचा प्रकाश स्थिर.

धूळ हवेत थांबलेली.

निलयने हात हलवायचा प्रयत्न केला.

हात हलत नव्हता.

डोळे मात्र चालू.

त्याला वाटलं वेळ थांबली आहे.

किती वेळ गेला… कळलं नाही.

अचानक कुणीतरी त्याच्या कानाजवळ कुजबुजलं —

"आता परत फिर…"

तो हलू शकत नव्हता.

पुन्हा आवाज —

"पुढे गेलास तर परत येणार नाहीस…"

अचानक सगळं पुन्हा चालू झालं.

समोर पाचवा दरवाजा.

निलय काही क्षण उभा राहिला.

पण तो थांबला नाही.

तो पुढे गेला.

९ — पाचवा महाल

पूर्ण अंधार.

टॉर्च बंद.

बॅटरी संपली नव्हती.

पण प्रकाश येत नव्हता.

हवा जड.

श्वास घ्यायला कठीण.

त्याला वाटलं कोणी तरी अगदी जवळ उभं आहे.

पण दिसत नव्हतं.

त्याच्या कानाजवळ श्वास ऐकू आला.

थंड.

हळू.

तो मागे सरकला.

पण मागे भिंत नव्हती.

जमीन नव्हती.

तो खाली पडला.

खूप वेळ पडत राहिला.

मग अचानक…

तो जमिनीवर उभा होता.

समोर सहावा दरवाजा.

१० — सहावा महाल

मोठा हॉल.

मध्यभागी खुर्ची.

खुर्चीवर एक माणूस बसलेला.

निलय जवळ गेला.

माणूस उठला.

टॉर्चचा प्रकाश चेहऱ्यावर पडला.

तो निलयच होता.

पण खूप म्हातारा.

डोळे खोल गेलेले.

चेहरा पांढरा.

तो काही बोलला नाही.

फक्त सातव्या दरवाज्याकडे बोट दाखवलं.

निलयच्या पायांना जडपणा आला.

तरीही तो चालला.

दरवाजा उघडला.

किल्ला संपत नाही… तो पुन्हा सुरू होतो

११ — सातवा महाल

आत छोटी खोली.

भिंतीवर जुनं लेखन.

तो वाचू लागला.

सात महाल पूर्ण करणारा

परत जातो

पण तो ज्या जगातून आला

ते जग त्याच्यासाठी बंद होतं

निलयने मागे वळून पाहिलं.

दरवाजा नव्हता.

किल्ला नव्हता.

जंगल नव्हतं.

फक्त धुकं.

दूर एक डोंगर.

डोंगरावर किल्ला.

आणि खाली…

एक माणूस वर चढत होता.

हातात टॉर्च.

निलय स्थिर उभा राहिला.

त्याला समजलं.

किल्ला संपत नाही.

तो पुन्हा सुरू होतो.

आणि आता…

तोच त्या सात महालांचा भाग झाला होता.

डोंगरावर वारा वाहत होता.

दरवाजा हळूच उघडला.

आणि पहिला महाल पुन्हा तयार झाला.